తెలంగాణ: దసరా వచ్చిందంటే చాలు తెలంగాణ నేలంతా ఒక కొత్త శోభను సంతరించుకుంటుంది. ఏడాదంతా వాహనాల హారన్లు, పరుగుల బెటాలియన్లు, కాంక్రీట్ జంగిల్ దాహంతో రగిలిపోయే హైదరాబాద్ మహానగరం ఒక్కసారిగా ప్రశాంతంగా మారిపోతుంది. నిత్యం ఎర్రటి నిరీక్షణలతో, గంటల తరబడి ఊపిరాడని ట్రాఫిక్‌ను చూపించే గూగుల్ మ్యాప్స్ కూడా దసరా ముందు రోజుల్లో అద్భుతంగా పచ్చటి (Green) వర్ణంతో మెరిసిపోతుంది. సిటీ ఫ్లైఓవర్లు, ప్రధాన రహదారులు ఖాళీగా మారిపోయి… ప్రతినిత్యం పరిగెత్తే నగరం తన పిల్లలందరినీ సొంత ఊర్లకు సాగనంపి హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది.
అయితే నగరం అలా ప్రశాంతపడుతుంటే, సికింద్రాబాద్, నాంపల్లి రైల్వే స్టేషన్లు, ఎంజీబీఎస్, ఉప్పల్ బస్టాండ్లు మాత్రం పండుగ సందడితో కిటకిటలాడిపోతాయి. చేతిలో మూటలు, మనసులో ఊరి జ్ఞాపకాలతో జనం గుంపులు గుంపులుగా చేరుకుంటారు. బస్సు ఎక్కేందుకు పడే ఆరాటం, రైలు కూత వినబడగానే ముఖాల్లో మెరిసే ఆనందం చూస్తుంటే సొంత గూటికి చేరుకోవాలనే నిరీక్షణ ఎంత బలమైనదో అర్థమవుతుంది. ఆ సందడిని దాటుకుని ఊరి పొలిమేరల్లోకి అడుగుపెట్టగానే నగరపు ధూళి, ధ్వనులన్నీ మాయమై పచ్చటి పొలాలు, చెట్ల పలకరింపులు, ముక్కుకు తగిలే తడి మట్టి సువాసన ప్రయాణ బడలికనంతా ఎగరగొడతాయి.
ఊరి గడప దాటగానే తొమ్మిది రోజుల పాటు సాగే బతుకమ్మ పూల జాతర ఆప్యాయంగా స్వాగతం పలుకుతుంది. తంగేడు, గునుగు, బంతి, చామంతి పూలతో పేర్చిన బతుకమ్మల చుట్టూ అక్కాచెల్లెళ్లు, అమ్మలు, అమ్మమ్మలు అంతా ఒక్కటై ఆడే ఆటలు, పాడే పాటలు పల్లెలకు కొత్త కళ తెస్తాయి. చీకటి పడేవేళ చెరువుల వద్ద గౌరమ్మను సాగనంపే దృశ్యం మనసును భావోద్వేగంతో నింపేస్తుంది. మరోవైపు నగరాల్లో పెరిగే పిల్లలకు ఈ రోజుల్లో పల్లెటూరు ఒక అద్భుత ప్రపంచంలా కనిపిస్తుంది. సెల్ ఫోన్లు పక్కన పడేసి పొలాల గట్ల వెంట పరుగులు తీయడం, కొమ్మలకు ఊయలలూగడం, కాల్వల్లో కాళ్లు ముంచి ఆడుకోవడం ద్వారా వారు ప్రకృతి ఒడిలో మరుపురాని తీపి జ్ఞాపకాలను మూటగట్టుకుంటారు.
ఏడాదంతా ఉద్యోగాలు, వ్యాపారాల ఒత్తిడితో దూరంగా ఉన్న బంధువులందరూ దసరా పుణ్యమా అని ఒకే కప్పు కిందకు చేరుతారు. పెద్దల ఆశీర్వాదాలు, నాన్నమ్మల ఆప్యాయమైన కౌగిలింతలు, సాయంత్రం వేళల్లో కట్నం అరుగుల మీద సాగే పిచ్చాపాటీ ముచ్చట్లు సడలిపోతున్న ప్రేమానుబంధాలను మళ్లీ గట్టిగా ముడివేస్తాయి. ఇక విజయదశమి రోజు సాయంత్రం ఊరంతా ఒక్కటై పొలిమేరల్లోని జమ్మీచెట్టు వద్దకు చేరుకోవడం ఒక మరువలేని వేడుక. సాంప్రదాయ పూజల అనంతరం శమీ వృక్ష ఆకులను తెంపుకోవడానికి పడే ఆరాటంలో ఒక వింతైన ఉత్సాహం కనిపిస్తుంది.
ఆ తెంపిన జమ్మీ ఆకులను ‘బంగారం’గా భావించి, ఊరి వీధుల్లో ఒకరికొకరు ఇచ్చుకుంటూ పెద్దల కాళ్లకు నమస్కరించి దీవెనలు అందుకుంటారు. “జమ్మి చెట్టు పూజించి, బంగారం పంచుకుందాం… సుఖసంతోషాలతో కలకాలం ఉందాం” అంటూ ఆలింగనం చేసుకునే క్షణాల్లో మనసులోని చిన్న చిన్న పగలు, పట్టింపులన్నీ పటాపంచలైపోతాయి. పండుగ రోజులు క్షణాల్లా గడిచిపోయి మళ్లీ నగర బాట పట్టే వేళ, అమ్మ చేతి పిండి వంటల సంచితో పాటు తీపి జ్ఞాపకాలతో నిండిన హృదయాలు బరువెక్కుతాయి. “వచ్చే ఏడాది మళ్లీ త్వరగా రావాలి” అనే ఆశతో, జీవితానికి సరిపడా ఆప్యాయతలను నింపుకుని ప్రతీ ఒక్కరు కొత్త ఉత్సాహంతో మళ్లీ పట్నం వైపు అడుగులు వేస్తారు.
